Tip:
Een rit voeg je aan je planning toe door in het
kalenderoverzicht op de gewenste afstand te klikken
Er verschijnt een vinkje bij de geplande rit en hij komt in je planningsoverzicht.
Tip:
resultaten van ritten bewerk je op je persoonlijke pagina. Dit is centrale plek om onderhoud te plegen op jouw Marathonbiking.NL omgeving.Klik hier om daarheen te gaan. Je bereikt de pagina ook via de link Persoonlijke pagina
Tip:
Rit verwijderen uit je planning? klik op in je geplande ritten hieronder.de rit wordt dan verwijderd..
Tip:
Klik hier om je log van de rit te bekijken of je gegevens van de rit te wijzigen.
Tip:
Wil je deze rit echt verwijderen uit je planning?
zo ja klik dan maar op het icoon...
klik voor detailinformatie over deze rit..
Tip:
Klik hierop om de rit toe te voegen als gereden..
Dit kan natuurlijk pas als de datum geweest is.
Tip:
klik op deze afstand en de rit wordt gepland...
Je hebt deze rit in je planning opgenomen...
Je hebt deze rit toegevoegd als gereden...
Deze optie geeft de totaalscore weer
gebaseerd op het gemiddelde van alle facetten
van de waarderingen die alle bikers gegeven hebben.
Hoe waarderen we de beklimmingen?
score is het gemiddelde van alle waarderingen.
Hoe waarderen we de Afdalingen?
score is het gemiddelde van alle waarderingen.
Hoe waarderen we het parcours?
score is het gemiddelde van alle waarderingen.
Hoe waarderen we verzorging?
score is het gemiddelde van alle waarderingen.
Hoe waarderen we de organisatie?
score is het gemiddelde van alle waarderingen.
Hello Visitor! There is no English version yet. Would you like an english version?
If there are enough requests I will put effort in translation. To add your request click the flag.. Thanks for visiting and enjoy your stay!

Peter
Het storyboard
Interessante,boeiende,spannende verhalen of wil je gewoon je ei kwijt?Op het storyboard vind je belevenissen alleraard van marathonbikers.
 Alle verhalen

Alle verhalen over de marathon:
 La transmaurienne (4 da.. (1)
 La forestiere (1)
 Houffalize mountainbike.. (1)
 Open mtb gran canaria (1)
 Garmisch mtb marathon (1)
 Bank1 saar mountainbike.. (1)
 Iron bike (7 dagen) (1)
 Kitz alp (1)
 P-weg marathon (1)
 Duchenne heroes (1)
 Bilstein bike marathon (1)
 La bastognarde (1)
 De 8 van oost-brabant (1)
 Seefeld bike marathon (1)
 Langenberg marathon (1)
 Aletsch bike marathon (1)
 Specialized tourtocht g.. (1)
 The cape epic (8 dagen) (1)
 Marathon van ruinen (1)
 Iceman (1)
 Nutscheid megabike (1)
 Trans schwarzwald (7 et.. (1)
 De 6 van amerongen (1)
 Raid la brognoise (1)
 Transportugal garmin (1)
 Bikefestival garda (1)
 Saarschleifen bike mara.. (1)
 Aischdall bike (1)
 Nationalpark bike marat.. (1)
 Meerdael classic (1)
 Roc azur (1)
 Dolomiti superbike (1)
 Raid vtt les chemins du.. (1)
 Ek marathon (grazer bik.. (1)
 Transalp challenge (2)
 Vulkan bike (2)
 Kellerwald bike marathon (2)
 Raid des chantoires (2)
 Lcmt recreanten (4 dagen) (2)
 Ardennes trophy (3)
 Raid hautes fagnes (3)
 Raid olne-spa-olne (3)
 Hoek van holland - den .. (3)
 Swiss bike masters (3)
 La filip meirhage (4)
 Bikefestival willingen (5)
 Eiger bike challenge (5)
 Salzkammergut trophy (7)
 Grand raid cristalp (9)
 Algemene verhalen (15)
Het marathonbiking.nl Storyboard, Verhalen over bergen en dalen van marathonbikers
Nationalpark Marathon 2005Willem1231/08/2005
Nationalpark Mountain Bike Marathon 2005



Voor hetzelfde verhaal, maar dan met foto's: http://www.xs4all.nl/~wwdwilde/Nbm/



Als doel voor 2005, het jaar dat ik begonnen ben met Marathon Mountain Biken, heb ik een grote alpen marathon gekozen. Niet de moeilijkste, maar wel de mooiste. Een rondje romdom het Zwitserse Nationalpark, 138km lang en 4010hm bergop.



De week voorafgaande aan de marathon was spannend. Het begon vreselijk te regenen in de Alpen en in het Unterengadin was er grote schade rondom Zernez. Enkele huizen werden door modderstromen verwoest en het dal werd praktisch onbereikbaar. Niet alleen doordat de weg van Zernez beschadigd was, maar ook de doorgang vanuit het noorden via Pfunds was geblokkeerd. Twee dagen lagen lang kon je het dal alleen bereiken door over de Julierpas naar St Moritz te gaan en dan via de Ofenpas - Mustair - Reschenpas - Martina naar Scuol te gaan. De organisatie was bang dat onvoldoende mensen het dal konden bereiken en dat men de marathon kon laten doorgaan. Zij kondigden op de website aan: "We bepalen donderdag, uiterlijk om 12h of het door gaat." Dit mede naar aanleiding van de Grand Raid Cristalp die het weekend daarvoor gereden was en halverwege afgebroken werd door heftige sneeuwval op de Pas de Lona. Dat was voor mij te laat. Om op vrijdag naar de Alpen te gaan en op zaterdag een wedstrijd te rijden die tot 2650 meter hoogte ging, dat ging ik niet halen. Druk SMS-verkeer met Bert Lam, die in de omgeving een commerciele fietstocht begeleidde, bracht me op de hoogte van de lokale omstandigheden. Ik stelde de heenreis 1 dag uit. Woensdag kwam het verlossende woord uit Scuol: het gaat door. Op de website van de Rhatische Bahn stond dat zij donderdagmiddag het eerste treintje van Klosters naar Susch zou laten rijden en ik besloot de gok te wagen. Donderdag had ik geluk en kon met het 1e (!) treintje mee. Om 16h 's middags van Klosters naar Susch en ik stond 's avonds op de camping in Scuol.



Vrijdag losfietsen vanuit Scuol naar S-Charl en vervolgens richting de eerste pas van zaterdag. Op 2050hm, na 1h45m gestopt, het moest niet te vermoeiend worden. Op de camping begon het inmiddels aardig druk te worden en er bleek een Nederlands contingent te zijn van 5 man, later aangevuld met een HP collega, Gabriel Inaebnit (Gabe), die in een hotel 10km verderop overnachtte. De route-taktiek werd doorgenomen en optimistisch werd er gesproken over tijden van 10 uur. De rest van dag heerlijk geluierd, de fiets in orde gemaakt en continue koolhydraten eten. Heerlijk !!



De volgende ochtend om 5 uur op. Veel ontbijten en om 6h30 naar de start gegaan waar ik Gabe aantrof, die ook in het Fun3 vak stond, de 40 tot 50 jarigen. Om 7h15 gaan we van start. Eerst een show-stuk door Scuol en dan, vlak voor de eerste helling, over de matten van Datasport. We waren onderweg !



De eerste klim heb ik gisteren geoefend, dus dat mag geen probleem zijn. Ik ben van de Duitse marathons (Billstein, Kellerwald) gewend dat de toppers mij binnen 2 minuten zijn gepasseerd en dat in het volgende kwartier de rest mij inhaald, totdat ik nog zo'n 10% van de deelnemers achter me heb. Dat gaat hier goed fout, ze blijven me inhalen. Op een gegeven moment zelf een vent met een stuurtas. Achteraf had ik toen meteen meteen afstappen en thuis nog een jaar moeten gaan trainen. Maar de vernederingen houden niet op, terwijl ik toch behoorlijk mijn best doe op de 12-16% steile asfalt- en grindweg. Er komt iemand langs met een jas om z'n middel geknoopt en met gympen aan en als laatste een man met voor- en achterspatborden. Ik heb op dat moment hooguit nog 10-15 man achter me. De weg wordt dan vlakker, 5-8%, en ik zet maar eens extra aan en kan gelukkig de man met jas inhalen. Dan, op 2000hm staat daar opeens Gabe, die te warm gekleed was en wat laagjes uitdoet. Samen fietsen we op naar de Pas da Costainas.



Over de eerste afdaling, van 2250hm naar 1638hm was op de website van de wedsstrijd nogal geklaagd; hij was te moeilijk en te gevaarlijk zo aan het begin van de wedstrijd. Gabe vond dat maar nonsens en ging recht naar beneden, ik kon niet achterblijven en ging achter hem aan. 24% is toch wel erg steil, maar gelukkig waren we alleen en hoefden we alleen maar op de rotsblokken te letten en we waren zo beneden. Verder naar beneden halen we langzamere dalers in, we zijn op de goede weg !!




Over de klim naar Doss Radond, de ingang van Val Mora, had ik me vooraf geen zorgen gemaakt, het was immers pas de tweede klim van de dag en ik zou nog redelijk fit zijn. De eerste kilometers gaat het inderdaad goed. Dan wordt het opeens weer 15-20% en dat gaat eindeloos door. Ik moet van de fiets af, ben gewoon niet sterk genoeg. Iedereen die ik op de vorige afdaling heb ingehaald is dan al voorbij gekomen. Ik vrees dat ik het einde niet ga halen, maar besluit in ieder geval tot Livigno voluit te gaan en daar wel te zien of ik binnen de tijd ben. Uiteindelijk ben ik maar een paar minuten achter Gabe boven en begin vol goede moed aan het mooiste stuk van vandaag, de afdaling door Val Mora.



15 Kilometer lang naar beneden, door een onbewoonde vallei, eerst over een grindweggetje, later over een smal wandelpad langs de rivier en uiteindelijk over een heel smal pad, half boven de rivier. Als je net doet alsof je niet 20 meter naar beneden in de rivier kan vallen kun je lekker doorfietsen, het pad wordt alleen steeds smaller en je ziet hele rare sporen van mensen die blijkbaar het evenwicht niet konden houden. Omdat ik zover achterin het veld zit kan ik hier ongestoord doorrijden en kan zowaar weer een man of 10 inhalen.



Uiteindelijk kom ik uit bij een stuwmeer,Lago di San Giacomo, en pret is afgelopen; we zijn nu in Italie en het gaat steil omhoog naar Alpisella Deze klim, een goede 300hm, viel reuze mee en ik kon hem redelijk snel doen. Toch weer ingehaald door een paar Zwitsers. De afdaling van Alpisella naar Livigno is steil, over een smal paadje, maar heel goed te doen. Ik haalde de Zwitsers op de afdaling weer in, was snel beneden, en zag in de verte Gabe nog fietsen, het ging blijkbaar niet zo slecht en ik begon zowaar weer vertrouwen te krijgen in een goede afloop. Iets na 13h kom ik bij de stuwmeer van Livigno aan, ruim binnen de tijdslimiet.



In Livigno worden we van de weg af gestuurd en moeten tussen linten over het gras fietsen. Even later voeren de linten ons langs een rivierbedding en na 500m gaan we de rivierbedding in. Daar blijven we zeker een kilometer, hobbelend over stenen en blokken en m'n nieren willen via mijn longen het lichaam verlaten. Als we eindelijk tussen de linten uit mogen vraag ik aan iemand van organistaie waar dit goed voor was. Enthousiast antwoordde zij dat we zojuist over het WK parcours van de cross waren gegaan, die volgende week als afdaling gebruikt gaat worden !!! Geradbraakt mogen we weer verder, richting de Pass Chaschauna. De verzorging heeft alleen nog water, bananen en soort hondebrokjes, maar gelukkig ben ik gewend achteraan te fietsen dus ik neem nog een gel uit eigen voorraad.



Na een steil stukje weg gaat de route opeens rechtsaf de bergwand in. Er valt niet meer te fietsen. De helm af en ik maak me op voor ruim een uur fiets duwen. 600hm omhoog naar 2650hm. Als ik naar boven kijk, langs de zigzaggende route, zie ik 1 lint van deelnemers die met hun fiets de berg op zeulen. Blijkbaar heb ik aansluiting bij het peleton gevonden. Ik haal een fransoos in de vreselijk begint klagen over dit schuifstuk en ik blijf bij hem, want een uur schuiven zonder afleiding lijkt me teveel. Onderweg wordt ik weer eens ingehaald door de Zwitsers die een stuk harder bergop lopen. Ook Gabe zie ik ongeveer 10-15minuten voor me lopen, ik roep hem en hij zwaait terug. Vlak voor de top, bij een Italiaanse berghut loop ik opeens alleen. De fransoos ging te langzaam en de twee andere Zwitsers die ik inhaalde blijven bij de hut even uitrusten. 50hm onder pas breekt opeens een enorm onweer los. Het begint te hagelen en te waaien en ik ben direct doorweekt. Dan slaat de bliksem naast me in de grond. Lichtflits en donder op precies hetzelfde moment. Wegwezen dus. Ik ren naar de afdaling. Deze hadden we uitgebreid op de camping besproken, hij is erg steil en gaat door moddergeulen zigzaggend naar beneden. Ik kan precies 3 bochten fietsen voordat ik van de fiets moet en begrijp waarom dit moddergeulen zijn: het is gewoon een beek waardoor de regen en hagel naar beneden stromen. Ik heb het vreselijk koud en wil naar beneden. Geirriteerd begin ik naar benden te rennen, de fiets aan de hand meesleurend. Weg moet ik hier. Het blijft onweren, maar gelukkig slaat de bliksem hoger op de berg in. Na 15 minuten kom ik een bergweitje en spring weer op de fiets. Voor me zwabbert een Zwitser die er helemaal doorheen zit. Na 10 minuten dalen kom ik op Alp Chaschauna waar een verzorgingspost staat. Ik krijg daar lauwe bouillon en zelfgebakken koekjes. Ze nemen zelf een foto van me. Ik bedank iedereen hartelijk, maar ik heb het koud en moet door. Achter zie ik niemand meer. Later hoor ik dat alle renners die achter me zaten terug zijn gegaan naar de berghut om te schuilen en de wedstrijd opgegeven hebben.



Ik ga verder naar beneden, nog 400hm omlaag. Een breed pad, met modder en stenen. Net de Belgische Ardennen en ik kan goed vaart maken. Ik haal maar weer eens de Zwitserse in. Haar man is blijkbaar verdwenen. Ik raas verder omlaag. Hoe lager ik kom, hoe warmer het wordt en ik begin me iets beter te voelen. Om 16h15 ben ik in S-Chanf, ook hier ruim binnen de tijdslimiet. Opgelucht begin ik aan het laaatste stuk naar Scuol. Iets meer dan 50km met "slechts" 800hm. Tot aan Zernez gaat het geweldig, de snelheid gaat omhoog en ik begin langzaam warmer te worden. Dan vlak voor Zernez de eerste klim, die valt tegen. Ik doe alsof er niets aan de hand is een ga verder, de regen is weer wat steviger geworden en het wordt een modderboel. Na Zernez staat weer een verzorging. Ik vraag hoe ver ik achter mijn voorgangers zit en men begint te lachen: die zijn al meer dan een kwartier weg. Ik heb blijkbaar heel veel tijd verloren op de pas. Ze maken als extra service mijn bril schoon en ik ga weer verder. Na een half uurtje wordt ik zowaar weer wat warmer en het wordt gewoon hollands regenfietsen. Dan staan er opeens pijlen op de weg. Een omleiding omdat het oorspronkelijke parcours onbegaanbaar is door aardverschuivingen en modderstromen. Er staat "Soory, Die Rennleiter" op de weg geschilderd. Ik lach erom en ga vrolijk de hoek om. Dan moeten we opeens rechts de berg op, 200 hoogtemeters erbij waar ik niet op gerekend heb. Het lachen vergaat me snel. Dan weer naar hard naar beneden. In Lanvin staan de EHBO-mensen en de verzorging te kletsen en kijken me vreemd aan, alsof ze me niet meer verwachtten. Ik ga stug door, de laatse grote klim van 300hm naar Guarda en dan nog wat kleine hobbeltjes naar Scuol. Het tempo begint terug te lopen, hartslag gaat niet meer boven de 140 en zodar de weg steiler dan 15% moet ik van de fiets. Bij de laatse verzorgingspost krijg ik cola. Ik neem drie bekertjes en ga snel verder. Ik zie nu helemaal niemand meer. Alle huizen waar ik langsfiets zijn dicht, elk normaal mens gaat immers op zaterdagmiddag niet uren in de regen naar mountainbikers kijken maar gaat lekker om 18h naar binnen om eten te koken. Ik ruik soms de maaltijden, maar moet door. De laatste "hobbeltjes" blijken pittiger dan ik dacht en langzaam ga ik beseffen dat ik de 12uur rijtijd niet ga halen. Dan kom ik boven op de laatse helling en laat me voldaan naar beneden vallen. Op 100 meter van Scuol moet ik opeens naar rechts, de berg weer op. Ik gil van woede maar zwoeg toch weer omhoog. Dan mag ik eindelijk naar beneden. In Scuol dachtten ze dat wedstrijd voorbij was en ik als ik het dorp insuis moet ik moeite doen om wandelaars en auto's te ontwijken. De finishbrug is al gesloten, maar gelukkig kan ik mijn tijd-chip nog kwijt bij een Datasport medewerker die belooft me in de uitslag op te nemen. Op de Hac staat dan 4300hm !!



Als dan ook de bikewash dicht is en al het publiek de finishplek heeft verlaten besef ik echt dat een tijd van 12h17min te lang is en dat men ervan uitging dat iedereen die op de Pass Chauschauna in het onweer kwam opgegeven heeft. Ik spuit de fiets op de camping af en ga met kleren en al aan onder de douche. Langzaam wordt ik warm en spoel alle modder van me af. Gabe is ruim 30min voor mij gefinished en vraagt of ik mee uit eten ga. Als we naar het restaurant lopen zie ik opeens de Zwitserse staan. Ze is zojuist gefinished, heeft op het laatste stuk 40min op mij verloren en staat wezenloos voor zich uit te staren. Ze heeft na Zernez niemand meer gezien en heeft de laatste 35km alleen gefietst. Dan komt haar man haar ophalen en is de Nationalpark Marathon pas echt afgelopen.



Als Gabe en ik op onze welverdiende pizza zitten te wachten verteld hij dat hij gelukkig nog de kracht had om op een van de laatste hellingen de man met de stuurtas te lossen. We zien ook Arne Nuys die na ruim 7 1/2 uur al weer binnen was. Vol ongeloof hoort hij de verhalen aan over het noodweer. Bij hem ging het "druppelen" op zo'n 15km voor de finish. Volgend jaar moeten we maar iets harder fietsen of de GRC doen, die leggen ze tenminste stil bij noodweer op de laatste pas.:)



Conclusie: ook zonder noodweer was het geen snelle tijd geworden. Je moet dit soort marathons binnen de 10 uur doen om het leuk te houden. Toch had ik niet de 104km versie willen doen, ten eerste moet je een uur eerder op om met de bus naar Fuldera te gaan en je mist een mooie beklimming. Het blijft regenen en ik kruip doodmoe in m'n oude tentje. De volgende dag vroeg op. Ik heb met Bert Lam afgesproken om naar huis te car-poolen. Helaas zijn er drie passen dicht en dus moet ik 250km omrijden. Als ik over de Brenner kom zie ik de deelnemers van Oetztaler Rad Marathon in hun regenjackjes de Brenner opzwoegen. Wat een sukkels om zo in de regen te gaan fietsen....

Willem12
 



Evenementen!